و حضرت امام ص به مراتب مذكوره اشارة فرموده [ كه ] : ترك چيزى كه مىرسد به عبد [ و ] محمود است در نزد خلق و خالق و باعث استراحت است ، آن رزق است كه در وصول به عبد ، سريع‌تر است از عبد « 9 » ؛ زيرا كه مقدّر و محتوم « 10 » است و حرص در طلب آن مذموم است در نزد خالق و خلايق ، و باعث ترك توكّل به حقّ تعالى و رضا به قسمت اوست ؛ زيرا كه دنيا مخلوق شده به منزلهء ظلّ و سايهء انسان كه هرگاه طلب كنند او را ، به زحمت افتند و نرسند به آن ، و اگر واگذارند آن را ، متابعت كند انسان را ، و به راحت افتد از ترك طلب آن . پس حرص و طلبش مذموم ، و تركش محمود است ؛ چنان‌كه حضرت رسول ص فرمود كه : « حريص محروم است ، و با وجود حرمان مذموم است در هرچه باشد حرص او » ؛ و چگونه محروم نباشد حريص ؟ و حال‌آنكه از ميثاق حقّ تعالى فرار كرده ، و مخالفت نموده قول او - عزّ و جلّ - را ، كه : اللَّهُ الَّذِي خَلَقَكُمْ ثُمَّ رَزَقَكُمْ ثُمَّ يُمِيتُكُمْ ثُمَّ يُحْيِيكُمْ « 11 » . بعد مىفرمايد : حريص ، گرفتار است به هفت آفات ؛ اوّل فكر صعب شديدى كه مضرّ است بدن او را ؛ يعنى فكر زياد ، باعث مىشود لاغرى و تحليل بدن را كه سبب سوء مزاج و رنجورى است ، و مضرّ است حريص را ؛ زيرا كه فكر در غير نصيب و قسمت ، بىحاصل است . دوم : همّ و حزنى كه مكدّر مىسازد عيش او را ، و به انقضاء و به نهايت نمىرسد . سيم : تعب و مشقّتى كه به استراحت نمىافتد از آن مگر در نزد موت ؛ زيرا كه حرص ، مرضى است كه اگر معالجه كرده نشود روز به روز در اشتداد است تا وقت موت كه : « يشيب ابن

--> ( 9 ) - به نظر مىرسد كه جمله ناتمام باشد ، شايد دنبالهء آن چنين باشد : در وصول به آن . ( 10 ) - قطعى و تغييرناپذير ( 11 ) - به صفحهء 294 از منهج حاضر رجوع شود .